the same old stop light

sanki buradan daha önce geçmiş gibiyim..
ve dogru yöne sapmamişim sanki
yine aynı yere gelmişim.

durup düşünmeliyim şimdi..
nereye gitmek istiyorum ben aslında?


kendi yolculugumda
kimseyi ezmeden en fazla direksiyonu kırarak verilecek seçimler..

kasap

pişman degilim. herkesi kendi bacagından astım.

6 ay vadeli

okadar ilginç oluyor ki bazen her şey..
her şey sadece bir şey oluyor.. kısa bir anligina da olsa biri için okadar çok düşünüyorsun ki.. ya da bir durumu.. hayatın o andaki amaci o oluyor.. o ve onunla ilgili sorunun vaadi dolmadan hayat içinden çıkılmaz gibi hatta gittikçe daralir gibi geliyor.. her şey bir şeye bakiyor.. birçokken istediklerin teke iniyor her şey.. "tek istedigim şu" diyebiliyorsun karşindakine ya da kendine.. sonra başka bir tarafa dönüyor yüzü.. çözünce ya da çözemeyince çözülmezliği kabul edince..

aradan 3 gün geçince hayatının amacı o akşam güzel bir yemek hazırlamak olabiliyor.. o akşam tek amacın bu..
ya da sadece akşam son vapuru yakalamak için telaşli geçen yarım saat.. boş bir otobüse binme hayali.. bu kadar boş da olabiliyor hesaplar.. ama aklinda bir telaş varsa bunların hiçbirini düşünmüyor insan.. büyük balik küçük balıgı yutuyor.. doymuyor.. hatta bilerek uzatıyor yolu bazen.. biraz yürümek için otobüsten iniyorsun yol kapali diyip..

kısa vadeli telaşlar hayatımızın merkezi..
kısa vadeli her şey gibi.. vadesi dolunca ölen her şey gibi..
kısa vadelerimizin toplami ama hayat.. sadece kısa vadeli hesaplarını bozdurabiliyor insan bu hayatta.. uzun vadeleri bozmak demek çok büyük kayıp demek.. ve nereden dönecegini bilmiyor insan eger bu bir hataysa.. ya da yola devam edip etmemesi gerektigini.. ya doğruysa?? oyüzden kendini nereye yatıracagını iyi bilmesi gerekiyor insanin.. ama kimse ekonomist dogmuyor..
ve sonuçta çogumuz çar çur oluyoruz.. tek anlami bile kalmiyor.. hiç oluyor her şey.. büyük bir hayal kırıklıgı ve yıkım..
elimizde kalanları birleştirip gazoz alalim mi..
içim aciyor..

kafi

insanlara deger verirsin.. onlar harcarlar.. sonra hiç degerleri kalmadiginda borç isterler..
sen merkez bankası mısın??

fazla para basmak bazen ekonomiyi yıpratabilirmiş..

ben beni çok özler oldum..

odam beni gösteriyor.. dagınık.. bir sürü yerli yersiz şey.. duvardaki posterin tek ucu havada.. gücü yetse gidecek.. hiç terlik giymememe ragmen yerlerde terlikler.. bir çerçeve yerde.. dün gece yatagımı açarken düşmüştü.. deger vermedigim birinden gelen bir hediye.. kaldirip asmayı içim istemedi.. yüzü-koyun yatıyor.. tek ses benim ve bilgisayarın nefes alma sesi..birbirine karışıyor.. onunki bir tuşa bakıyor.. uzunca basinca bilgisayar boguluyor.. her şey beni yoruyor..

how can i feel this wrong

insanin kendisiyle olan kavgasi en kötü olaniymiş.. savaşi hangi taraf kazanirsa kazansın kaybeden hep kendisi oluyormuş.. vurulan her tokat ayni bende patliyormuş.. tek bende iki düş gibi.. en sinir bozan ise tuttugun takimin kaybetmesi.. gönül verdigin renklerin solmasi.. sana bir beden küçük gelecek ama içinda kaybolacagın şeylerin giydirilmesi.. ayni zamanda kimsenin suçlu olmamasi.. gülmek.. herkesle.. aglamak.. sadece.. susmak.. izlemek.. dinlemek.. uyumak.. bitmek..

yanliş yok.. her şey dogru.. ama dogru olan yanliş..

açık

kar zararı karşilamiyor.. hesap akşamları tutmuyor.. ya birileri bir şeyleri çalıyor ya da ben hesabini yapmadigim şeylerin eksikligi sonradan farkediyorum.. böyle durumlarda dükkani kapatip gitmek gerekiyor.. ama borcu ödemeden onu da kapamıyorlar..
yalansa yalan de.. bazen hiç çekilmiyor..