kapalı bulutlu

siz vitaminli kısmı görüyorsunuz ama benim içim sıkılmış.. kabul edemedigim tek şey kabullenmek gibi.. degişiyor.. herzamanki gibi her şey.. yüzüm yıkılıyor sonra yeniden kuruluyor.. sınırları çekilerek.. olmazlar oluyor olurlar olmuyor.. izliyorum ses çıkarmadan.. şaşirmiyorum bile.. içim sıkılıyor.. nereye nasil diye..
"bir şeyleri kenara koyarken üzerlerine ismini yazmalısın" dedi bugün çok deger veridigim biri.. "aradan zaman geçince arayıp bulabilesin diye.." zaman geçiyor.. isimsiz..

sustugumda duyamiyorsan beni konuşmamin bir mantıgı yok ki..